Joep kwam een beetje anders terug in Amersfoort dan toen hij ging. Daarover later meer. Voor ons beiden geldt dat wij verrijkt terugkwamen op onze winterligplaats Amersfoort, na vijf geheel verschillende periodes in dit vaarseizoen.

Na die enerverende eerste periode in ’s-Hertogenbosch, waren wij toe aan uitblazen en effe rust. Niet dus. De trip richting noordwesten liep via de Maas en Waal. Vooral de laatste is toch al niet ons meest favoriete water. Wij werden begeleid door donkere wolken en striemende buien en wind in tegenovergestelde richting van de stroom. Dus dikke koppen op het water. En dat terwijl wij eigenlijk met dergelijk weer niet willen uitvaren, maar het overkwam ons. Bij de oversteek van de Waal werd onze zorgvuldig gekozen oversteek ook nog eens ruw verstoord door een te lomp, hard varend ‘duur jacht’ die ons dwong schuin door de golven te gaan. Vallend servies en onrust over Vrommes die ‘ergens’ op het dek rondliep. Uiteindelijk valt de schade mee en blijkt Vrommes nog gewoon op haar vier pootjes te staan. Het vervolg werd vriendelijker.

Omringd door Hollandse historie en maritieme bedrijvigheid

Een weekje Dordt was de bedoeling. Het werden er bijna drie. Wij waren op slag verliefd op deze mooie waterstad. Mede door de prachtige Schepencarrousel plek in de Wolwevershaven, met uitzicht op prachtige slepers, een oude scheepskraan en lichtgroene uitlopende bomen en zon op de achtergrond. Vlakbij het drukste maritieme punt van Europa waar de Noord, de Merwede en de Dordtse Kil samenkomen. Met grote regelmaat passeren er joekels van tankers en containerschepen. Langs de kade een bunkerstation, waar ook wij nuttige dingen kochten voor ons kleine scheepje. De binnenstad van Dordrecht is het andere uiterste. Lieflijk, met mooie grachtjes en doorkijkjes, standbeelden van Nederlandse historische figuren, zoals Johan de Witt en wat vooral opvalt zijn de vele leuke kunstzinnige winkeltjes. Of daar serieus geld verdiend wordt, vroegen wij ons af, maar het brengt zeker sfeer voor de rondneuzende toerist. Bijzondere ontmoetingen waren er met Richard, in het verleden huurder van ons huis, en daarna drijvende buurman voor datzelfde huis en inmiddels bevriende maritieme vriend. Wij mochten met hem als kapitein, een route mee varen op de Waterbus over de grote wateren langs de andere Drechtsteden. Net even wat anders dan een rondvaart. Verder een dagtrip over de Noord en Nieuwe Maas naar Rotterdam, ook met de Waterbus. En wij liepen in een van de Dordtse havens spontaan tegen onze Zwitserse vaarvrienden van de ‘Dagens 2’ aan. Hun schip hadden wij mogelijk gekocht als het 2 meter korter was geweest. In 2022 gaven zij ons ook een extra zetje naar ons huidige leven, toen wij hun verhalen hoorden toen zij aan de T-steiger lagen van het Theehuis in Grou. Ook andere vrienden en vriendinnen uit de omgeving brachten ons een bezoekje, veelal op het achterdek. Vanuit Dordrecht gingen wij ook een weekend naar Ruinerwold om met onze kinderen en kleinkinderen ons 45- jarig huwelijksfeest te vieren en het feit dat wij beiden in deze jaren 70 jaar werden en worden. Tot slot, wij hebben de stad eer aangedaan door ook 2 leuke musea te bezoeken. Toplocatie.

Zonsopkomst met dubbele espresso macchiatto en ondergaande zon met een Skumkoppe…

Dat is het leven van de genietende toerist. En dat was ook ons leven in Katwijk aan Zee. Een mooie tocht door Zuidwest Nederland, langs Rotterdam, door een stuk groene hart, langs Alphen aan de Rijn en Leiden bracht ons naar de Nederlandse kust. Het weer was nog steeds mooi.

Het idee van een weekje Katwijk, met daarbij de droom van mooi weer, was in de winter al geboren. Dat werd werkelijkheid en één week werd drie weken. In de ochtend liepen wij met Vrommes naar het strand voor een lekkere wandeling en sloten die af met een heerlijke espresso macchiato in een gemoedelijke strandtent waar wij af en toe ook leuke gesprekken hadden met de lokalen. Zo leerden wij dat Katwijk, bekend van de vissers, zelf nooit een vissershaven heeft gehad. Katwijkers visten generaties lang met hun boten vanuit Noordwijk of Scheveningen. Overdag verkenden wij het dorp, de lokale markt en hadden leuk contact met andere bootbewoners, waaronder onze varende vrienden Annette en Paul en een stel dat wij kenden via de overwintering in Amersfoort. En soms spontane ‘praatjes pot’ die vooral Maaike opstartte. Ook fietsten wij naar Noordwijk door de duinen. In die periode hebben wij een dag onze ambassadeursrol voor ‘Varen Doe je Samen’ in Zeeland vervuld. En natuurlijk hadden wij onze wekelijkse oppasdag op kleinkinderen en ook normale activiteiten zoals administratie e.d., lopen door. De avond werd meer dan eens afgesloten in dezelfde strandtent. Het strand liep dan langzaam leeg en wij genoten van de late avondzon en de zee. Wederom een heerlijke plek.

Doordat wij nu al op twee plekken drie keer langer bleven hangen dan eerder gepland, kwam ons plan om door Noord-Holland te varen in het gedrang. Immers wij wilden eind juli in Sneek zijn voor de Sneekweek. Zeeland was eerder al gesneuveld. Volgend jaar toch wat conservatiever plannen…. Vanuit Katwijk voeren wij een mooie route via Uithoorn, Muiden, Veluwemeer, Kampen en Echtenerbrug naar Akkrum. Hier acclimatiseerden wij langzaam weer in het Friese land. Leuke ontmoetingen met Hugo en Karin ten Brink en Leo en Gerdien ten Brink. Beiden achterneven met ook geërfde liefde voor boten en alles wat daarbij hoort.

Wedstrijdzeilen, harde wind en zere knieën

In Akkrum begon ook het mentale voorbereiden op drie wedstrijdzeilweken voor Joep. De Sneekweek, het Nederlandse kampioenschap in Zuidlaren en de Euro op de Belterwiede. Dit jaar waren de zeilactiviteiten geclusterd in twee periodes; Brabant en Noord-Nederland. De Sneekweek is inmiddels een 26-jaar bestaande traditie, die beleefd wordt met Maaike’s zus en man en Joeps zus en man. Het zeilen viel Joep zwaar met zes dagen veel wind en toch niet meer dezelfde krachten als 26 jaar geleden. Dat heeft hij ook moeten bekopen met overbelaste knieën, waardoor het Nederlandse kampioenschap minder goed verliep dan gehoopt en hij bij de Euro na de eerste dag moest stoppen, omdat de knieën het hangen en overstag gaan niet meer aankonden. Een en ander leidde ook tot vragen zoals: hoe lang nog doorgaan met wedstrijdzeilen, anders gaan trainen, etc? ‘Food for thought’ voor de winter… De evenementen brachten wel weer veel gezelligheid met voor ons beide vele oude bekenden. Tussendoor hadden wij ook heerlijke vaardagen in Friesland, met bezoekers zoals de inmiddels bevriende buren Margreet en Vincent uit het aanliggende appartementencomplex in Amersfoort. En wijzelf lagen een paar dagen gezellig langszij bij Ad en Tineke, onze Amersfoortse medeoverwinteraars, in Terherne. Ook trieste dagen kwamen op ons pad. Een goede vriendin van ons, die ons in Katwijk nog bezocht had, overleed in augustus. Het hield ons dagenlang bezig. Wij bewaren hele mooie herinneringen aan haar.

Het einde van het vaarseizoen komt in zicht, want wij hebben afgesproken om begin september in Zwartsluis te zijn voor werkzaamheden aan ‘De Vriezin”

Aan de slag met bootonderhoud en technische upgrades voor ons varende huis. Zand, vliegroest en olie aan de handen.

In de winter, na het besluit dat de Vriezin ons enige huis is de komende tijd, hadden wij besloten voor een aantal verbeteringen in De Vriezin. Gericht op hoger comfort en levensloopbestendigheid. Die werden uitgevoerd door Aquaservice in Zwartsluis. Op het programma staan zonnepanelen om minder diesel energie te verbruiken, betere isolatie en spotjes in het stuurhuis, betere drinkwaterzuivering, een hydraulische opening van het luik naar de machinekamer en een extra trapleuning. Ongepland kwamen daar bij, een betere ventilatie van de machinekamer en een nieuwe kopschroef. Dat laatste was een tegenvaller, maar ook een geluk bij een ongeluk. In Zwartsluis begaf onze kopschroef het wéér… Inmiddels voor de derde keer. Na uitvoerig overleg kwamen wij tot de conclusie dat deze kopschroef niet langer te vertrouwen was. Dat betekent een nieuwe en dat De Vriezin voor deze klus het water uit moet. Vanaf dan hopen dat er op korte termijn ergens een plekje is op een scheepshelling voor 2 dagen. Consequenties zijn extra investeringen in tijd en geld. Wij realiseren ons dat wij ook blij moesten zijn dat het hier en nu gebeurde en niet een week nadat wij uit Zwartsluis waren vertrokken. Het kwam uiteindelijk allemaal goed en wij zijn heel blij met alle verbeteringen, ook de nieuwe kopschroef. Maar de geplande vier weken werden er zeven en het spaarpotje is wat kleiner. Die weken rondom al deze activiteiten hebben wij ons goed vermaakt, zij het op weer een totaal andere manier. De eerste week vulden wij in door een wellness weekje in een kuuroord in Bad Sassendorf. De week daarna hadden onze varende vrienden, heel aardig, aangeboden dat wij in hun huis konden verblijven in Mijdrecht. Na 2 weken begon dus eigenlijk pas ons leven tussen de werkzaamheden op de werf. De boot was een ontplofte bende met overal draden, gereedschap en werklui. De band met hen groeide en na enige tijd begonnen wij het leuk te vinden, met af en toe een baaldag tussendoor. Dagelijks de werkkleding aan en meewerken, schoonmaken, opwaaiend zand en vliegroest bestrijden of zelf schilderen. Wij leerden veel over de boot en de complexiteit ervan. Joep was dagen bezig met het leggen van draden en transformeerde tot een blije klusser. Wie had dat ooit gedacht? Toch olie aan de handen, iets wat enige tijd geleden onwaarachtig scheen.

Het vaarseizoen was dus in Zwartsluis al tot een afsluiting gekomen. Alleen nog een tochtje naar onze winterverblijfplaats Amersfoort. Na 2 dagen varen meerden wij daar aan en werden warm begroet door de al aanwezige andere overwinteraars. Wij gaan deze periode in met nieuwe plannen en kijken daarin ook weer vooruit naar de avonturen van het vaarseizoen 2026. Daarover meer in het verslag van april 2026.