Het vorige blog eindigt met de nieuwsgierigheid naar dit blog over het vervolg op een aantal ontwikkelingen. Opschrijven van wat er in een klein half jaar aan (on)voorziene dingen en beslissingen passeert, maakt je extra bewust van de onvoorspelbaarheid daarvan.

Onze 2^e winter in Amersfoort. Wat is nieuw? Een greep: nieuwe ooglenzen, huis verkocht en bijna gekocht, cursussen en goed onderhoud aan boot en onszelf.

Wat bleef was de gezelligheid van de Amersfoortse haven met heel veel leuke contacten en gezelligheid. Het grootste deel van de winterliggers van vorig jaar was er weer. Die brachten opnieuw gezamenlijke koffies, borrels, etentjes en filmbezoeken. En de contacten met de bewoners van de appartementen, die ‘op’ ons kijken en die ons vorig jaar al uitnodigden op hun maandelijkse borrel, werden verder verdiept. Zelfs een nieuwe vriendschap ontwikkelt zich daaruit. Wij schieten wortel in wat wij nu beschouwen als onze thuishaven.

Geplande en ongeplande activiteiten

Komend uit Zeewolde kwamen wij op een mooie nazomerse dag aan in de inmiddels vertrouwde Eemhaven, nu met een goudgele, donkerrode herfstgloed over de kades. Veel ‘winterliggers’ waren al gearriveerd en dus voeren wij al zwaaiend naar binnen. De vrije plek waar we aanmeerden, lag iets verder van de Koppelpoort af dan vorig jaar.

Een paar dingen hadden wij ons voorgenomen voor de komende tijd. Joep wilde wekelijks gaan schrijven aan een boek met een levensverhaal. En beiden hadden wij besloten in deze maanden ook een stukje vrijwilligerswerk te gaan doen. Dat schrijven is Joep vanaf de eerste week gaan doen. Eén ochtend in de week, in het prachtige Eemhuis (bibliotheek en activiteitencentrum) op steenworpafstand van de haven. In de eerste weken zagen wij een advertentie voor een informatieavond over de rol van taalcoach voor statushouders. Die informatie gaf ons het gevoel dat dit goed paste bij onze ideeën over vrijwilligerswerk. Het bleek ook prima om dit gedurende een beperkte tijd van 5 maanden te doen. Maaike op de maandagochtend en Joep op de dinsdagochtend. Een nuttige activiteit, die ons ook nieuwe inzichten gaf over het leven van mensen die in Nederland terecht zijn gekomen en die hier een bestaan proberen op te bouwen. Het gaf, samen met de vaste oppasdonderdag, ook meteen structuur aan onze weken. Daarnaast hebben wij zelf ook een cursus gevolgd. Over in balans bewegen - oftewel valpreventie - twee keer een uur in de week. Aanvankelijk dachten wij beiden dat we aan de jonge kant waren voor zo’n cursus, maar al gauw bleek dat er op dit terrein veel geleerd kon worden en natuurlijk is het extra relevant als je op een schip leeft. En daar bovenop kwam Maaike via de buurtcontacten terecht in een wekelijks gymclubje, ook in het Eemhuis. En Joep pakte de wekelijkse conditietrainingen weer op, waar hij vorige winter ook met plezier aan meedeed.

Huis verkopen en kopen…

Tussendoor hoopten wij op regelmatig nieuws en veel belangstelling voor ons te koop staande huis. Dat viel tegen. Het was niet druk met belangstellenden. Wij vonden zelf ook wel dat wij qua prijs hoog hadden ingezet. Te hoog…, is dan al snel de vraag die opkomt bij een oververhitte markt. Geduld was het devies in het regelmatige overleg met de makelaar: ‘het is een bijzonder huis op een unieke plek en dat komt goed’. Ondertussen gingen wij, vooruitlopend op de goede afloop, met een aankoopmakelaar aan de slag voor een onderkomen op de wal in Amersfoort. Daar leerden wij steeds beter wat wij zochten, wat dat ongeveer zou gaan kosten en wat onze kansen dan zouden zijn. Tijdens de Kerst hebben wij zelfs een optie genomen op een nog te bouwen nieuw appartement in Hilversum. Maar op een ochtend in het nieuwe jaar worden wij wakker en vragen wij onszelf af of wij niet in een tunnelvisie zitten. Hiertoe aangespoord door goede gesprekken met familie en vrienden, waarbij een paar zich openlijk uitspreken: ‘ik snap niet dat jullie nu iets terugkopen, als je toch op de boot wil blijven wonen?’ Zij hebben gelijk! En dat inzicht wordt nog groter als wij nog eens narekenen wat een nieuw walbezit toch nog aan kosten met zich meebrengt. Bovendien blijft het ook altijd aandacht vragen. En als uitsmijter; in deze tijd een huis kopen en dat 95% van de tijd leeg laten staan, is moreel niet verantwoord. Natuurlijk beseffen wij wel dat er plots redenen kunnen zijn dat wonen op de wal nog de enige optie is. Maar dan zijn er meerdere mogelijkheden, waaronder huren. Ondertussen hopen dat wij eerst nog lang van dit leven te kunnen genieten. De teerling is geworpen. Wij gaan door als 100% waternomaden en dat voelt heel licht en opgeruimd. Wie had dat gedacht…, wij een paar jaar geleden in elk geval niet.

Ineens is er dan toch serieuze belangstelling voor ons Bossche huis(je). Het proces gaat dan heel snel en wij zijn heel blij met enthousiaste kopers die een zelfde emotie hebben bij dit huis als wij altijd hadden. Het voelt ineens heel goed en verlicht. Wij komen overeen dat zij de tijd krijgen tot ten laatste 1 september om hun eigen huis te verkopen. Zo is er voor ons toch nog een klein stukje spanning in het verlengde van de kopers. Het gaat goed. Na 2 maanden horen wij dat hun huis verkocht is en onze overdracht begin juni kan plaats vinden. Het is nu definitief. De consequenties daarvan dringen door. Een andere huisarts, apotheek, dagblad met regionieuws en er moet een briefadres komen. Zo blijft er wat te doen.

Schilderen en shoppen

En dan waren er nog de geplande klussen en vernieuwingen aan de boot. In november werd al de nieuwe tent voor het achterdek afgeleverd. Deze was een jaar geleden al besteld; vakmanschap wordt schaarser... Ons nu committeren aan nieuwe wensen wordt makkelijker, wetende dat het huis geld gaat opbrengen. Er komt een nieuwe vloer op het achterdek, Luxaflex in het stuurhuis, nieuwe matrassen, nieuwe tablets voor de navigatie, een verbetering van de keuken en een camera op de mast. De mast zelf heeft Joep ook nieuw in de lak gezet gedurende de eerste warme dagen.

Tot slot, begin 2025 stelde de opticien vast dat Joep staar had aan één oog en beginnende staar aan het andere. Gelijk maar doorgepakt. Eind maart en begin april volgden 2 staaroperaties bij de Bergman kliniek. Gelukkig verliep dat soepel. En zo varen wij op 13 april, 2 weken later dan gepland, onze thuishaven uit, met aan het stuur de junior schipper en kleinzoon Flip, samen met zijn zus Wies en lentebloesems op de achtergrond. Op weg naar nieuwe avonturen richting ‘s-Hertogenbosch en daarna het noorden.

Amersfoort: tot eind oktober 2025 en meelezers: tot in juni.