Bye, Bye en tot ziens Amersfoort. Wij hebben de toezegging voor de komende winter binnen. Dus: ‘See you in October’.

Losgooien is altijd weer ‘partir c’est mourir un peu’. Want, wat was het een gezellige winterperiode! Deze winter schoten wij nog verder wortel in Amersfoort. Dus het was ook afscheid van inmiddels bevriende buren op de wal. De meeste winterliggers zijn al vertrokken en passanten nemen hun plekken in. De sfeer verandert.

Zo rustig als de Vriezin op haar eerste kilometers door de Eem glijdt, zo geleidelijk maakt de weemoed plaats voor positieve spanning over wat vóór ons ligt. Het afkicken is voltooid als wij na een overnachting aan het einde van de Eem, de volgende dag, bakboord uit, het Eemmeer opdraaien, op weg naar Muiden. Daar wacht een prachtige plek onder het Muiderslot en een biertje op het terras bij ‘Ome Ko’. Wij zijn los.

Daarna volgen een paar dagen bij de mooi gelegen Watersportvereniging aan de Vecht. Het is een weerzien met Jeroen en Carol, de havenmeesters. En wij bezoeken de ‘verzorgers’ van Cornell, de grote houten giraffe die al jaren in onze huizen stond, maar helaas niet op boot past. Zij heeft daar een mooi plekje gekregen. Dan via Nederhorst den Berg en verder slingerend over de Vecht in voorjaarssfeer, naar Maarssen. Van daaruit, via het Amsterdam-Rijnkanaal en Meerkerk, naar ’s-Hertogenbosch. Een paar verwelkomende bekenden op de kade voelde als een warm bad. Een mooie start voor een bijzondere periode in Den Bosch. De eerste nachten liggen wij pal voor ons eigen, verkochte huis. Hoe dat voelde, vroegen velen zich af. Het voelde goed. Het proces tot en met de verkoop was een lang en zorgvuldig proces geweest. Dus geen ‘second thoughts’. Maar, helemaal zonder emoties was ons verblijf van 6 weken aan de Brede Haven nu ook weer niet.

Terug in het huis, merkten wij dat het huis haar ziel was verloren. Wat we er terug vonden was een verzameling bekende dingen, sommige met waardevolle herinneringen. Maar ons thuis was het niet meer. Wij voelden de bevestiging van wat wij al vaak tegen elkaar gezegd hadden: “Thuis is waar De Vriezin is”. Voor eind mei moest het huis helemaal ontruimd en voorbereid worden op de overdracht. Die was, op verzoek van de kopers, in 2 stukken gehakt. De feitelijke levering (sleuteloverdracht) eind mei en de juridische levering, begin juni. Het betekende nog behoorlijk aanpoten om alles op tijd klaar te hebben. Ook omdat de externe garage, waar nog een aantal spullen in de opslag gingen, daarvoor eerst opgeruimd en geordend moest worden. Pas daarna kon het echte leeghalen, schiften en ontspullen beginnen. Na circa 10 gezamenlijke verhuizingen mogen wij onszelf ervaringsdeskundigen noemen. En afstand doen van materiele zaken hebben wij beide niet veel moeite mee. Toch voelde deze fase anders. We gingen niet meer naar een nieuwe plek, want die hadden wij al 1,5 jaar. Verder is het in deze levensfase onzinnig om veel dingen te bewaren die eerder niet uitverkoren waren om mee te nemen naar De Vriezin. Dan bewaar je het alleen maar omdat je het hebt… Enkel wat meubels en schilderijen gaan de garage in, om eruit gehaald te worden bij een eventuele terugkeer naar de wal. Terwijl wij door de gelezen boeken, servies en andere opgespaarde ‘je-weet-nooit’ spullen liepen, velden wij een vonnis over hun volgend leven, via Marktplaats, kringloopwinkel of milieustraat recycling/vernietiging. Daarbij bekroop ons het gevoel dat wij werk uit handen namen van ons kinderen voor het moment dat wij er niet meer zijn. Het deed ons denken aan het ontruimen van de ouderlijke huizen van onze ouders.

Het huis leeg opleveren en de sleutel afgeven was een volgende stap in het onthechtingsproces. Het was raar om de volgende dag de nieuwe bewoners en hun vrienden in ‘ons’ huis aan de slag te zien. Op 4 juni zaten wij bij de notaris en toen hadden wij ook op papier geen huis meer. Allemaal voorzien, maar toch, de Vriezin was nu niet meer een huis op het water erbij, maar ons enige huis. Geen weg terug meer. Maar zoals de Brabanders zeggen; ‘da zuke wij nie’. En de bijeffecten smaakten ook zoet. Geen hypotheek schulden meer en nadenken over financiële reserves.

Tussen deze bedrijven door hadden wij genoeg te doen. Een verassingsborrel voor onze dochter Dorien die 40 werd. Heel veel kopjes koffie, thee, biertjes en hapjes met vrienden en bekenden. Een paar gezellige etentjes en de jaarlijkse Zuid-Afrika reünie. En ons wekelijks oppassen in Amersfoort en Amsterdam liep gewoon door. Tussendoor is er nog een nieuwe keuken in de boot ingebouwd. De uitbundige viering van Koningsdag op de Brede Haven was een leuk intermezzo. Joep zeilde nog 2 wedstrijd evenementen. Een in België en de ander was een kampioenschap in den Bosch waar hij ook mede verantwoordelijk was voor de organisatie. Genoeg excuses om gewenst onderhoud aan ons nieuwe thuis nog even uit te stellen.

In de laatste dagen voor ons vertrek, goed getimed, kregen wij de formele bevestiging dat wij uitgeschreven waren in ’s-Hertogenbosch en dat wij waren ingeschreven op het (brief)adres van Dorien in Amsterdam. Met dit briefadres behoren wij nu tot de groep daklozen, landlopers en schippers, zonder vaste woon- en verblijfsplaats. Met die wetenschap verlaten wij heel tevreden en dankbaar over de mooie tijd, de Brede Haven. Op weg naar nieuwe belevenissen.